(via snollebol)
Coline, de kleine berg. Ervaarde een emotie die een leven leek, en die me leerde dansen. Welkom.
Durven liefhebben, durven loslaten, durven omarmen, durven pijn hebben. Zelfs als ik verlies. Vooral als ik verloren ben.
(via tijdenverspillen)
De manier waarop we genegenheid uiten.
Hoe we handen vasthouden: moeders en hun kinderen, verlegen tieners die op een eerste date wat ongedurig elkaars vingers zoeken, volwassenen die elkaars handpalmen inmiddels zo vaak op elkaar hebben gelegd dat de lijnen haast naar elkaar toe zijn gaan lopen.Hoe we kussen: op het voorhoofd van geliefden die zachtjes gaan slapen, op de wangen van mensen die we lang niet hebben gezien. Bij het afscheid, en hoe we dan ook blijven kijken hoe de trein langzaam wegrijdt. Op handen en dijen en schouders en knieën, op buiken en nekken maar vaak gewoon op een mond.
Dat we ons eten en onze telefoonnummers weggeven, dat we stomme kiekjes van vakanties met vrienden online zetten (besef je hoe lief dat is? Mensen die het op een bepaald moment zo met elkaar naar hun zin hebben dat ze het vast willen leggen, het moment als het ware willen stelen?), dat we ons gevoelens opschrijven en naar elkaar sturen in enveloppen. Dat kinderen verlepte tekeningen maken van en voor hun ouders (altijd naast een huis met een boom en een zon in de rechterhoek), dat vaders hun dochters uitleggen hoe een platenspeler werkt, dat oma’s recepten doorgeven aan kleinkinderen. Dat vrienden elkaar memes sturen en afspeellijsten aanraden op spotify, dat mensen elkaar geheimen toevertrouwen en mooie passages aanstrepen in boeken. Dat mensen begrafenissen en crematies organiseren om herinneringen op te halen aan wie iemand ooit was, dat we met anderen willen vieren dat we weer een jaar langer bestaan. Dat ik naast haar in bed lig en onder haar dekens in slaap val, dat ze me naar mijn dag vraagt en zegt dat ze eigenlijk nooit meer weg zou willen gaan. Dat we omwegen maken om even gedag tegen iemand te kunnen zeggen, dat we liedjes schrijven over anderen, dat we letters in bomen krassen en namen in onze kalenders hebben staan.
(En van dat alles zoveel zonder dat we weten waarom!!! Waarom doen mensen al die dingen? Waarom hoeft niemand ons uit te leggen hoe we ze doen? Waarom, waarom, waarom? Maar bovenal: laten we er nooit mee stoppen.)
credit valley chemo ward
Melodrama bonst trager
Vraagt vromer
Dan het willen zou
Wat de ochtend zei
Toen het walmen bleef
Drama wandelt gestager
Beveelt wreder
Als een ‘waarom’ vraag
Tussen twee stiltes
Wiens parfum je draagt
(17 oktober 2019)
(via patriciahaner)
(via timbllr)